Nowa sytuacja, jaką jest planowanie ciąży, jej przebieg, poród, a później połóg wywołują liczne zmiany w sferze psychicznej kobiety. Wydarzenia te ze swojej natury są źródłem stresu, mogą powodować zwiększoną drażliwość oraz obniżony nastrój. Niejednokrotnie w ciąży i pierwszym momentom macierzyństwa towarzyszą niepokojące myśli i uczucia, które rozmijają się z powszechnymi wyobrażeniami o ciąży i pełnej miłości relacji z noworodkiem. W emocjonalności kobiety mogą wtedy dominować stany ekscytacji i radości, ale może ona doświadczać również poczucia cierpienia i dyskomfortu. Pojawiająca się więź matki z nowonarodzonym dzieckiem może wzmacniać, dawać siłę i poczucie satysfakcji, natomiast wszelkie trudności w nawiązaniu takiej relacji mogą spotęgować frustracje powodujące lęk i poczucie winy.

Trudności z zajściem w ciążę, trudny jej przebieg albo strata wyczekiwanego dziecka, mogą u kobiety wywoływać żal, poczucie winy i złość, co w konsekwencji prowadzi do trudności w relacjach z bliskimi, a także zaburza funkcjonowanie społeczne.

We wszystkich tych przypadkach wskazane jest wsparcie i pomoc psychoterapeutyczna.